Frosted shrinkles

De afgelopen dagen was het nat en koud buiten, op zich niet zo erg, maar hier is het vakantie. Dus maken we  het gezellig binnen met kaarsjes, vollenbak muziek van Urbanus en houden we ons bezig met gezelschapspelletjes, spelen met playmobil of maken we "shrinky dinky's" 

Hoe doe je dat?

• je koopt shrinkel vellen bvb. hier
• je neemt je lievelings leesboek met de allerleukste prenten
• leg er je shrinkel vel op en teken met een fijn zwart stiftje je tekening over
• kleur het in met kleurtjes, mag goed vet en liefst geen witte plekjes overlaten
• let op, liefst geen vingerafdrukken achterlaten
• knip het uit en maak een gaatje met een perforator*
• vraag aan een volwassene om je shrinkel te bakken in de oven! 
• bekleed een bakplaat met aluminiumfolie en leg het op de bakplaat in een voorverwarmde oven van 150 à 170°C
• je shrinkel zal krullen en allerlei gekke vormen aannemen maar uiteindelijk komt het goed en zal het weer plat liggen
• haal onmiddellijk uit de oven en leg er meteen een zwaar boek op 
• en klaar is je shrinky dinky

*vergeet geen gaatje te perforeren want na het bakken is dit niet meer mogelijk!

Leuk voor aan kadootjes te hangen! Of als bezigheidstherapie voor je kinderen, toch wel wat rustiger dan dit hier...

Bezigheidstherapie tijdens de vakantie

Nee, wij hebben geen bakken vol Playmobil, geen tafel vol knutsel spullen laat staan een speelkamer vol speelgoed, wij hebben geen zandbak of trampoline en wij hebben ook geen kleine kinderboerderij waar diertjes op ons gezelschap staan te wachten. 

Wij vervelen ons vaak stierlijk en daarom spelen wij met niets. Dat niets is vandaag met oude matrassen van toen we nog baby waren. Die lagen op de slaapzolder en zijn net groot genoeg om op te zitten met z'n twee. De andere zetten we dan op het einde van de trap beneden.

En dan, achter 't gat van ons mama, glijden we stiekem (want ons mama mag dees niet weten zheu) maar wel kei hard gibberend van de trap naar beneden. Wat wij niet weten is dat ons mama op dat gat een extra paar oren heeft staan en alles heeft gehoord, zo nam mama stiekem deze foto. 

Weet je, 't was kei tof... met de nadruk op "was"... Want na enkele keren en nadat ons mama dat gat weer had gedraaid namen we de tweede matras mee naar boven en maakte we een dubbeldekker... met resultaat dat we overkop gingen en we alle twee al blijtend van de schrik tegen de muur kleefde en heel het kot bij elkaar tierde. We hadden twee knalrode kniën en nog een blauw voetje. 

Nee mama 't is nu helemaal niet de moment om nog maar één foto te nemen ze! Het volgende half uur lagen we met ijs op onze knietjes en voetje de tijd te vullen. Het "was" écht tof zeiden we later met opgedroogde tranen en een glimlach, gaan we nog een keertje?